Storythai

ฮาโหลๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ไดสามห้าที่ไม่มีคนเข้าอีกแล้ว ฮ่า ๆๆ

ชั้นเม้นไม่เป็นอ่ะ ระบบใหม่เม้นยังไงวะ โง่วมากเลอะ

ขึ้นม.5 กันแล้วนะเพื่อนนน

รับผิดชอบกันได้แล้ว งานหนักขึ้นเรื่อยๆ

ไหนจะเรียน (ครูเข้มงวดทุกวิชา)

กิจกรรม (...เยอะสุดยอด)

มันไม่ใช่แค่วัฒนาฯ คนที่ย้ายไปอยู่ที่อื่นก้ด้วยนะ

ปีม.5เป็นอะไรที่สุดยอดมากๆ แบ่งเวลากันให้ถูกล่ะ

สองปีมาแล้ว มันก็นานอยู่เนาะ =]]] ทุกครั้งที่เปิดไดสามห้าหน้าเก่าๆ

เคยร้องไห้กันบ้างไหม? ชั้นแค่รู้สึกว่า

ลองเปรียบเทียบเวลาเก่าๆ กับเวลาในปัจจุบัน มันแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

ทุกๆอย่างเปลี่ยนไปหมดเมื่อถึงวันสุดท้ายของสามห้า

เรื่องเรียน.. ก็เปลี่ยน แต่ละคนก็เลือกสายการเรียนที่ต้องการจะศึกษาต่อ

เรื่องเพื่อน.. ก็เปลี่ยน แต่ละห้องก็มีเพื่อนใหม่ สภาพสังคมใหม่ซ้อนทับกับสามห้าที่อยู่ในส่วนของความทรงจำ

เรื่องตัวของสามห้า.. ก็เปลี่ยน ทุกคนเปลี่ยนไปหมด เหมือนเป็นคนใหม่

เรื่องของตัวฉันเอง.. ก็เปลี่ยน นิสัย มุมมอง ทัศนคติ ฉันยังรู้ตัวเองเลย

แต่สิ่งที่ยังไม่เปลี่ยนแปลงก็คือ ความทรงจำและอดีต ที่จะอยู่กับเราไปตลอดชีวิต

มันคือครั้งหนึ่งที่โชคชะตาเล่นตลกให้เราได้มาอยู่ด้วยกัน

มันคงไม่มีอีกครั้งที่เราจะอยู่ด้วยกันอีก แค่เก็บภาพเหล่านั้นไว้ในความทรงจำก็พอ

ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับจิตใจของคนเรา ไม่ใช่การกระทำ =]

BY :: อรุณกิจ & ราชสีห์

เฮี้ยนไม่เฮี้ยน ละฮ้า.. ฮ่าๆๆ